Σκεφτόμουν για τη μαλακότητα, και πώς αλλάζει το vibe σας.

Το We`re όλος πολύ έξυπνος, πολύ έξυπνος, πολύ υπεράσπισε. Don`t θέλουμε καθενός για να δούμε πώς οι ταινίες για τα ζώα μας κάνουν να φωνάξουμε, ή την κράτηση απορρίματός μας, ή όλα τα λάθη που κάναμε και συνεχίζουμε για να κάνουμε γύρω από όλα στη ζωή. Don`t θέλουμε καθενός για να δούμε εκείνο το we`re μόνο, ή εκφοβισμένος, ή ενθουσιώδης για τα απλούστερα πράγματα. Don`t θέλουμε καθενός για να μας δούμε παιδιάστικους και αισιόδοξους. Έτσι καλλιεργούμε το διάνοιά μας, οι απόψεις μας, οι σκέψεις μας επάνω όπου we`ve όντας και πού πηγαίνοντας we`re.

Σήμερα ήμουν στην κουζίνα τρώγοντας ποιο I`d μαγείρεψε, όταν περπάτησε μέσα ο σύζυγός μου. Έχω μια φρικτή ιστορία του καψίματος των τροφίμων. Υπήρξε ο χρόνος αρκετούς μήνες πριν όταν υποχώρησα στο μικρόκυμα, νικημένος, φοβισμένος το απών- mindedness μου θα έκαιγε το σπίτι ολοσχερώς (συζήτηση για την κατασταλμένη οργή). Στις τελευταίες εβδομάδες I`ve δοκιμάζοντας τη σόμπα πάλι - που σχεδιάζει το χρόνο μαγειρέματος, παραμονή τεθειμένος στην κουζίνα, να ανοίξει το χρονόμετρο, ακόνισμα της προσοχής μου, και μη κάψιμο τίποτα! I`m που θεραπεύεταϊ I`m ένας μάγειρας! I`m όχι μια απειλή, μπορώ να κάνω αυτό! Και το έδαφος Τουρκία μαγείρεψα στο τηγάνι που μυρίστηκε πολύ συμπαθητικό στο πιάτο μου. Και λέει, συναγερμός και η κατηγορία στη φωνή του, "εσείς έκαψε κάτι;"

"Αριθ.!" Εξετάζω επάνω τον στον κλονισμό.

"Μυρίζει όπως σας που καίγεστε κάτι. Something`s που καίγεται." και μπαίνει μέσα την κουζίνα.

"Όχι, αριθ.!" Υπερασπίζω, πηγαίνοντας για το τηγάνι, επιλέγοντας το μέχρι τον παρουσιάστε, που αισθάνεται πέντε ετών και αναρμόδιο. "It`s ακριβώς ωραία καφετί, βλέπει;" Λέω δυνατά, συνολικά δίκαια. It`s η μύτη του that`s λανθασμένη.

"Καλά, μυρίζει όπως τα something`s που καίγονται."

Ξαφνικά παίρνω τι αισθάνομαι πραγματικά. Ναι, I`m πέντε. Παρεκκλίνω το πρόσωπό μου και κάνω πλαστός να φωνάξω μεγάλου χρόνου και το κλαψούρισμα. "Αλλά το ι didn`t τον καίεϊ" Ι θρήνος. "Ι didn`t...." και πηγαίνω όλο το gooey, τηγάνι στο χέρι μου, άθλιο. Και σε αυτός ο δεύτερος, ο σύζυγός μου κάνει 180, Τα μάτια του πηγαίνουν βαθιά και πολύ γαλαζοπράσινα, χαμογελά τόσο γρήγορο I`m που λαμβάνεται όπισθεν, και έρχεται προς με, οπλίζει γύρω από με, "Ohhhhhhh," λέει. Και that`s το τέλος από το.

"Έτσι, how`s η ημέρα σας;" πηδά δεξιά στην επόμενη σκέψη του, και he`s στεμένος δεξιά επάνω ενάντια σε με, και we`re που συνδέεται, και πηδώ από πέντε-χρονών στο grownup, από το κομμάτι στη θεά. Πολύ καιρό πριν, όποτε αυτό συνέβη, χρησιμοποίησα για να σκεφτώ ότι ήταν επειδή ήταν ανταγωνιστικός και didn`t με θελήστε για να είστε μεγάλο. Σκέφτηκα ότι με συμπάθησε girly και ο ηττημένος στο σκάκι και. gin. rummy. Ι σκέφτηκε φοβήθηκε fortitude μου. Τώρα τον ξέρω that`s όχι καθόλου όλοι.

Με συμπαθεί ακριβώς καλύτερα μαλακό. Με συμπαθεί καλύτερα όπου είμαι από πού επιθυμώ ότι ήμουν. Με συμπαθεί καλύτερα ανθρώπινο από την λάθος-απόδειξη. Και με να συμπαθήσει με καλύτερα αυτός ο τρόπος, με ενθαρρύνει για να ανέλθει στην τελευταία δοκιμή οποιασδήποτε σχέσης: Με εμπνέει για να πει ότι είμαι αρεστός καλύτερος όταν I`m με τον.