Ik dacht over zachtheid, en hoe het uw vibe verandert.

We`re al zeer slim, zeer knap, verdedigde zeer. Wij don`t willen iedereen zien hoe de films over dieren ons maken schreeuwen, of onze schroot het boeken, of alle fouten die wij en hebben gemaakt om rond alles in het leven blijven te maken. Wij don`t willen iedereen dat eenzame we`re zien, of bang gemaakt, of exuberant over de eenvoudigste dingen. Wij don`t willen iedereen ons kinderlijk en hoopvol zien zijnd. Zo cultiveren wij onze intellect, onze adviezen, onze gedachten waar we`ve en waar het gaan we`re.

Vandaag was ik in de keuken etend welke I`d kookte, toen mijn echtgenoot binnen liep. Ik heb een afschuwelijke geschiedenis van het branden van voedsel. Er was de tijd verscheidene maanden geleden toen ik aan de microgolf terugging, verslagen, bang zou mijn afwezig-mindedness het huis platbranden (bespreking over onderdrukte woede). In de laatste weken I`ve opnieuw proberend het fornuis dat - kooktijd plant, blijvend gezet in de keuken, aanzettend de tijdopnemer, scherpend mijn aandacht, en brandend om het even wat niet! Genezen I`m! I`m een kok! I`m niet een dreiging, kan ik dit doen! En de grond Turkije dat ik in de geroken pan heb gekookt zeer aardig op mijn plaat. En hij zegt, alarm en de beschuldiging in zijn stem, "u brandde iets?"

"Nr!" Ik bekijk omhoog hem in schok.

"Het ruikt als gebrand u iets. Gebrande Something`s." en hij loopt in de keuken.

"Nr, nr!" Ik verdedig, gaand voor de pan, plukkend het tot toon hem, die vijf jaar oud en incompetent voelt. "Bruine It`s enkel keurig, ziet?" Ik zeg krachtig, totaal righteously. It`s zijn verkeerde neus that`s.

"Goed, ruikt het als gebrande something`s."

Plotseling word ik wat ik werkelijk voel. Ja, I`m vijf. Ik verknoei mijn gezicht en doe top het onechte schreeuwen en het jammeren. "Maar I didn`t brandt het!" I wail. "I didn`t...." en ik ga al gooey, pan in mijn miserabele hand. En in dat tweede, mijn echtgenoot doet 180, Zijn ogen gaan diep en zeer blauwgroen, glimlacht hij zo snelle aback genomen I`m, en hij komt naar me, bewapent rond me, "Ohhhhhhh," hij zegt. En that`s het eind van het.

"Zo, how`s uw dag?" hij slaat net aan zijn volgende gedachte, en he`s over net opkomend tegen me, en verbonden we`re, en ik spring van vijf-jaar-oud aan grownup, van stuk aan godin. Lang geleden, wanneer dit gebeurde, gebruikte ik om te denken het was omdat hij concurrerend was en didn`t wil groot me zijn. Ik dacht hij van me girly hield en de verliezer bij schaak en. gin. rummy. I dacht hij van mijn fortitude werd doen schrikken. Nu ken ik that`s niet het bij allen.

Hij houdt van me zacht enkel beter. Hij houdt beter van me waar ik dan ben waar ik dit wens ik was. Hij houdt van me beter menselijk dan fout-bewijs. En door van me beter te houden deze manier, moedigt hij me aan om tot de uiteindelijke test van om het even welke verhouding toe te nemen: Hij inspireert me om te zeggen dat ik me van wanneer I`m met hem best houd.